بازخوانی سیاست های پانترکیسم در ایران

آغاز نبرد با پانترکیسم

 پیرامون سیاست ها واهداف پانترکیسم در ایران ، تا کنون مطالب بسیاری نگاشته شده است. دیگر امروز دور از ذهن به نظرمی رسد که در سطح نخبگان و حتی توده مردم ایران ، کسی سخنی در این باره نشنیده باشد. اما مسئله پانترکیسم یکی از موضوعات شناخته شده و شاید بهتر است بگوییم قدیمی و کهنه شده در اذهان عمومی جریان ملی گرایی و میهن پرستی ایران است. جریان ملی گرایی ایران که از ابتدا با انتخاب رویکرد واکنشی نسبت به دشمنی ها و پلید اندیشی های بدخواهان متولد شد و تا کنون بر همین رویه و البته با تیزبینی و هوشیاری رشد کرده و بالیده است ، با استراتژی ها و تاکتیک های پانترکیسم در ایران آشنا بوده و در برابر اندیشه های ناپاک آنان با اتخاذ شیوه های مدنی گوناگون ، استوار و پایدار ، به نام گرانمایه میهن ، ایستاده است. از این رهگذر طیف های گوناگون ملی گرایان ایرانی با شیوه های مختلف نظیر پاسخگویی به شبهاتی که پانترک ها در اندیشه آذری های ایرانی می پراکنند ، گاه با طرح پرسش های متقابل نسبت به آنچه پانترک ها ادعای آن را دارند ، گاه با افشاگری ها و برملا سازی سیاست های موذیانه پانترک ها در ایجاد تفرقه ، بدبینی ، کینه و دشمنی در دل های ایرانیان نسبت به یکدیگر ، گاه با نمایش اقتدار و یکپارچگی و همدلی در بدنه میهن پرستی همه ایرانیان ، گاه با بازخوانی و یادآوری تاریخ و آگاه سازی توده مردم و نسل جوان پیرامون حوادث تلخ گذشته که ناشی از کج فهمی ها و کج اندیشی ها بوده است با هدف جلوگیری از تکرار تاریخ و با هر شیوه ای که متناسب با شرایط زمانی و مکانی خاص آن دوره بوده است و به اقتضای سیاست های دشمنان در هر برهه از زمان به ویژه در دوران معاصر ، کوشیده اند از جهل پراکنی های پانترک ها جلوگیری به عمل آورند.

       به حق جا دارد ، به این همه هوشمندی آفرین و دستمریزاد گفت و به پاس این همه تلاش صبورانه و خردمندانه میهن پرستان ایرانی به ویژه در دوران معاصر ،  از هر قوم و از هر زبان ، که هماره قلبشان به عشق این سرزمین اهورایی می تپد ، به دستان پرتوانشان بوسه زد.

      همین پایداری و استواری جریان ملی گرایی در همه طیف ها و در همه سطوح بوده است که باعث گشته دشمنان از پیشبرد اهداف پلیدشان ناامید و خسته شوند. دوستان بارها در موارد متعدد به عقب نشینی های پانترک ها از مواضع جاهلانه یشان پس از روشنگری ها و ایستادگی های میهن پرستان ، سخن رانده اند که شاهد این مدعاست.

     پانترک ها به درستی می دانند که همه امید ها و آرزوهایشان اگر دراین بازه زمانی به حقیقت نپیوندد ، چاره ای ندارند جز این که آرزوهایشان را برای همیشه با خود به گور ببرند. زیرا که می دانند موج ملی گرایی و میهن پرستی در ایران روز به روز پیش تر می رود و قدرتمند تر می گردد.

     و صد البته نا گفته پیداست که سیاست های پانترکیسم از پیش شکست خورده و محکوم به نابودی است زیرا که اساساً بنیان سیاست هایشان بر آب نهاده شده است. آنان سیاست هایشان را بر نژادپرستی و ایجاد احساس تنفر نسبت به ایرانی و آریایی بودن در میان مردم آذربایجان بنا نهاده اند که صد البته این امر احمقانه به نظر می رسد. مردم آذربایجان همواره پیش قراول عشق به ایران بوده و هستند. همواره مردم و به ویژه مفاخر آذربایجان به ایرانی بودن خود بالیده اند. عشق به ایران زمین در اندیشه تابناک سردار ملی ایران ، ستارخان بزرگ ویا اشعار میهن پرستی لسان الغیب تبریز ، شهریار سخن ، در قرن معاصر ، خط  پایان و بطلانی بر این سیاست کودکانه پانترک ها بوده است. اصلاً چرا راه دور برویم.  به راستی پانترک ها  فراموش کرده اند که در همین چند سال پیش ، در زلزله بم ، طولانی ترین صف اهدای خون برای کمک به هم میهنان زلزله زده در بم ، به طول یک کیلومتر، در تبریز شکل گرفت ؟ آیا این همبستگی و عشق به هم میهن در دل و نهاد آذربایجانی ها را می توان نادیده گرفت ؟ به راستی چرا پانترک ها خود را به نادانی و تجاهل می زنند و همواره در برابر چنین واقعیاتی ، چشمان خود را می بندند ؟

      اما از دیگر سیاست های پانترک ها می بایست به انتخاب توتم گرگ پرستی اشاره کرد. البته در همین ابتدا ، نا گفته نماند که چه برازنده توتمی برگزیده اند. گرگ در سنت ایرانی ، نماد وحشی گری و درندگی است. که البته در واقعیت نیز چنین است. گرگ تشنه درندگی است و هدف او سیر شدن و رفع گرسنگی نیست. آنگاه که این خصلت را با ادعا های پانترک ها قیاس می کنی ، درمیابی که چه انتخاب درستی از برای خود داشته اند.!!!

     به راستی انتخاب نمادی از حیوانات آن هم از سگسانان ، از برای مردم و جوانان مسلمان شیعه آذربایجان ، سیاستی پلید و صد البته شکست خورده نیست ؟ بگذریم که این بیش از این ارزش پرداختن ندارد.

      سیاست دیگر آنان ، حمله ، توهین و فحاشی به هر آنچه نام « پارس » و « پارسی » دارد ، است. از این رهگذر است که به خود اجازه می دهند به امپراتوری بزرگ و سراسر افتخار هخامنشیان ، که البته همواره خار چشم آنان بوده است و خواهد بود و به ویژه شخصیت بی نظیر حضرت کوروش ذوالقرنین (ع) ، قوم پارس و زبان پارسی ، مفاخر و مشاهیر پارسی زبان به ویژه فردوسی بزرگ ، که مظهر ماندگاری و جاودانگی زبان پارسی است و هر آنچه از این دست باشد ، فحاشی کنند.

 وجدان بیدار و ذهن حقیقت جوی مردم آذربایجان ، با کدامین توجیه و برهانی عقلی ، این سیاست کوته فکرانه و کینه توزانه نسبت به پارسیان را بپذیرد ؟ به فرض محال که ادعای پانترک ها مثلاً در مورد زبان مادری ، که در ادامه بدان می پردازم ، به عنوان حقی تضییع شده و یک خواسته مدنی ، درست باشد ، این چه ارتباطی پیدا می کند به فحاشی به امپراتوری هخامنشیان و کوروش بزرگ و فردوسی  و ... به راستی این کینه ورزی ها و فحاشی ها در جهت احقاق کدامین حق مردم آذربایجان است ؟

       و اما زبان مادری که شاید مهمترین حقه یا بهانه پانترک هاست. پانترکیسم مدعی است آذری های ایران ( که آنان را ترک می خواند ) از حق تحصیل به زبان مادری در مدرسه و دانشگاه محروم اند. که البته در این مورد نیز تنها بهانه آنان همین است وبس. همه می دانند که سخن گفتن به زبان مادری در ایران از برای ایرانیان غیر پارسی زبان ، نه تنها ممنوع نیست ( بر خلاف  آنچه دولت باکو در ایران شمالی بر سر غیر آذری زبانان آن دیار می آورد ) که حقی پذیرفته شده و محترم است. چاپ و انتشار کتاب و نشریات و مطبوعات و ... در آذربایجان و یا در هر کجای ایران به زبان آذری یا به هر زبان ایرانی دیگر ، نه تنها جرم نیست که از قضا امری رایج و عادی است. تأسیس شبکه تلویزیونی دولتی به زبان های آذری ، کردی  و ... در راستای احترام  به همین حق است. دایر کردن رشته تحصیلی « زبان و ادبیات ترکی آذربایجانی » در دانشگاه تبریز نیز از دیگر اقدامات در همین راستاست که می توان از آن به مهر بطلانی بر این یاوه گویی های پاترک ها یاد کرد که وجدان آگاه هر انسان منصفی می تواند در این رابطه به بیهوده گویی های پانترک ها گواهی دهد.

     با در نظر گرفتن همه این واقعیات ، انصاف و خرد هر خردمندی که این نوشتار را می خواند به پاسخ به این پرسش می طلبم که در مقام مقایسه ی آنچه در ایران شمالی و ترکیه می گذرد با آنچه در ایران می بینیم ، وضعیت چگونه است ؟ می دانیم که در ایران شمالی و ترکیه سخن گفتن علیه واژه « ترک » ، « قوم ترک »‌،‌« ملت ترک »‌،‌«‌ زبان ترکی  » و ... جرم محسوب می شود و مجرم به تحمل سه سال زندان محکوم می شود ، چه رسد به سخن گفتن به زبان مادری در میان غیر آذری ها و غیر ترک زبانان .

در ایران شمالی ، سخن گفتن شهروندان درجه دو!! ( غیر آذری زبانان )‌ در محافل عمومی به زبان مادریشان با یکدیگر ،‌ به هیمن سان جرم تلقی می شود. به راستی وضعیت در ایران چنین است ؟ اساساً این دو وضعیت قابل مقایسه اند ؟ حال در چنین دولت هایی ( دولت باکو و آنکارا ) سخن گفتن از انتشار کتاب و نشریه و مطبوعات و یا تاسیس شبکه تلویزیونی به زبان مادری ، اساساً چه مجازاتی به همراه خواهد داشت ؟‌!!! به راستی پاترک ها که همواره از حوقوق انسانی دم می زنند ، چرا هیچ گاه پاسخی به این پرسش ها نمی دهند؟

      سخن در اینجا به همین کوتاه می کنم و بدین بسنده می کنم که در آینده به تناسب رویداد های تاریخی در مقاطع مختلف باز هم بدین خواهم پرداخت. باشد که این نوشتار ، آغازی باشد در نبرد با پانترکیسم که از امروز در این تارنگار به طور مشخص تر بدان می پردازیم.

 پاینده ایران.

علیرضا قره باغی